TUBBY & MOTOR MOUTH

कृष्णाचे "साहसी सप्तपदी'मधील दुसरे पाऊल!

2009-10-13T04:44:00.001-07:00

पुण्याची एव्हरेस्ट वीरांगना कृष्णा पाटील हिने सात खंडांमधील सात शिखरे पादाक्रांत करण्याच्या महत्त्वाकांक्षी मोहिमेतील दुसरी मोहीम फत्ते केली आहे. तिने गुरुवारी पहाटे किलीमांजारो शिखर सर केले. हा पर्वत केनियाच्या सीमेला लागून असला, तरी पूर्णतः टांझानियामध्ये आहे.

सात खंडांमधील सात शिखरे सर करण्याचे कृष्णाने ठरविले आहे. आशिया खंडातील एव्हरेस्ट ही पहिली मोहीम तिने यशस्वी केली. त्यानंतर आफ्रिकेतील मोहीम तडीस नेल्यानंतर कृष्णाने सर्वप्रथम आई रंजना यांच्याशी संपर्क साधला. त्यानंतर प्रसार माध्यमांमध्ये तिने मुलाखत दिली. टांझानियात दूरध्वनीवर संपर्क साधला असता, कृष्णा म्हणाली, ""मल्ली मस्तान बाबू यांच्या नेतृत्वाखालील मोहिमेत मी सहभागी झाले होते. मूळचे ओरिसाचे आणि अमेरिकेत असलेले "डॅश' हे सदस्य होते. किलीमांजारोची उंची 5895 मीटर (19,340 फूट) आहे. पर्वतावर सुमारे 50 एकरचा मोठा "टॉप' आहे. पर्वत सर केल्यानंतरही "टॉप'वरील "टॉपमोस्ट पॉइंट'पर्यंत जावे लागते. त्यासाठी आणखी सुमारे दोन किलोमीटर चालावे लागते. तीन तारखेला मी चढाईला सुरवात केली. सहा तारखेला रात्री दीड वाजता सुरवात करून सात ऑक्‍टोबरला सकाळी आठ वाजता मी पर्वतावर होते.''

मल्लीने स्वतः 172 दिवसांच्या विक्रमी कालावधीत सात मोहिमा यशस्वी केल्या आहेत. त्यांच्याविषयी कृष्णाने सांगितले, की ""मल्ली किलीमांजारोला अनेक मोहिमा नेत असतात. यंदाच्या मोसमात त्यांनी पाच पथके नेली होती. त्यांच्या प्रयत्नांमुळेच मला "क्‍लिअरट्रीप डॉट कॉम' या संकेतस्थळाकडून आर्थिक पुरस्कार मिळाला.''

एव्हरेस्ट हे सर्वोच्च उंचीचे शिखर सर केल्यानंतरही कृष्णा गिर्यारोहणासाठी उत्सुक आहे. गेल्याच महिन्यात ती नीलकंठ पर्वतावर जाऊन आली होती. याविषयी ती म्हणाली, ""मला मोहिमांचा ताण किंवा थकवा येत नाही. उलट पर्वतराजींमध्ये गेल्यावर छान वाटते!''

कृष्णाचे वडील माधवराव यांनी सांगितले, की """पृथ्वीतलावरील एक नितांत सुंदर ठिकाण' अशी किलीमांजारोची ओळख करून दिली जाते. "गुगल' किंवा इतर "सर्च इंजिन'वरून माहिती घेतल्यास पर्यटनासाठी आदर्श ठिकाण अशी माहिती मिळते. हा पर्वत "टेक्‍निकल' नसला तरी खडतर नक्कीच आहे. यामुळे कृष्णाने जेव्हा मोहीम यशस्वी करून "बेस कॅंप'वर येऊन फोन केला, तेव्हा माझा जीव भांड्यात पडला. अजूनही ती पुण्यात घरी सुखरूप परत येईपर्यंत थोडी काळजी असेलच. अर्थात तिच्या क्षमतेवर माझा विश्‍वास आहे.''

कृष्णाच्या मोहीमेविषयी प्रतिक्रिया विचारली असता, पहिला मराठी एव्हरेस्टवीर सुरेंद्र चव्हाण म्हणाला---- कृष्णाने सात खंडांमध्ये सात मोहिमा करण्याचे ठरविले आहे, याबद्दल तिचे अभिनंदन. यामुळे गिर्यारोहणाला प्रसिद्धी मिळून या साहसी क्रीडाप्रकाराचा प्रसार आणि प्रचार होणार आहे.

मनस्वी मीनल!

2009-10-12T04:47:00.000-07:00

मीनल ठाकूरने आग्रा येथील राष्ट्रीय स्पर्धेत बिलियर्डस आणि स्नूकर अशा दोन्ही गटांमध्ये विजेतेपद पटकावले. याआधी ती पूलमध्येही विजेती ठरली होती. "अकाउंट्‌स'चे चार ठिकाणी काम करीत "क्‍यू स्पोर्टस'मध्ये कारकीर्द घडवीत असलेल्या मीनलने आतापर्यंत स्वबळावर वाटचाल केली आहे. राष्ट्रीय पातळीवरील यशानंतर आता तिच्याकडून जागतिक यशाची प्रतीक्षा आहे. तिच्याशी साधलेला संवाद.

मुकुंद पोतदार

कोणत्याही खेळात दोन बहिणी, दोन भाऊ, वडील-मुलगा, वडील-मुलगी अशा जोड्या असतील तर तुलनेला ऊत येत असतो. ही तुलना तज्ज्ञच नव्हे तर सर्वसामान्य प्रेक्षकही करीत असतात. खेळाडूंना कितीही नको असले तरी या तुलनेने सामोरे जावे लागतेच. त्यातही संगणकाच्या वापरामुळे काही सेकंदांमध्ये तमाम लेखा-जोखा समोर येतो. अर्थात खेळाडूंची इच्छा नसली तरी त्यांना अशा "तौलनिक भडिमारा'च्या दुष्परिणामांनाही सामोरे जावे लागत असते. मुंबईची बिलियर्डसपटू मीनल ठाकूर हिचे काहीसे असेच झाले असावे. लहान बहीण अनुजा आणि ती दोघी "क्‍यू स्पोर्टस' आवडीने खेळायच्या. पण साडेतीन वर्षांनी लहान असलेल्या अनुजाला आधी यश मिळाले. अनुजा आधी राष्ट्रीय, तसेच जागतिक विजेतीही झाली. साऱ्या जगाला अनुजाचे यश दिसायचे, पण योग्य वेळी पुरस्कर्ते मिळाल्यामुळे तिची वाटचाल सुकर झाली होती, याची फार थोड्या जणांना कल्पना होती. मीनलचे यश कुणाला दिसत नव्हते, कारण ते तिला मिळत नव्हते, पण म्हणून ती मेहनतीत कुठेही कमी पडत नव्हती, फक्त तिला साथ नव्हती ती योग्य पुरस्काराची आणि किंचितच परंतु अनिवार्य अशा दैवाची...

आग्रा येथे नुकत्याच झालेल्या राष्ट्रीय स्पर्धेत मात्र मीनलने बिलियर्डस आणि स्नूकरमध्येही विजेतेपद मिळविले. आर्थिक पुरस्काराच्या आघाडीवर निराशाजनक चित्र असूनही मीनलने हार मानली नाही.

मीनल "क्रिकेट क्‍लब ऑफ इंडिया'च्या (सीसीआय) "सोसायटी'सह चार ठिकाणी "अकाउंट्‌स'चे काम करते. संध्याकाळी सहा-साडेसहा वाजता ही कामे संपवून ती धावतपळत हिंदू जिमखान्यावर जाते आणि तेथे सराव करते. तिने कोलकत्यात गेल्या वर्षी मे महिन्यात झालेल्या राष्ट्रीय एट-बॉल पूल स्पर्धेत विजेतेपद पटकावले होते. मीनलचे ते पूलमधील पहिले राष्ट्रीय विजेतेपद होते. मीनलने 2004 मध्ये स्नूकरचे, तर 2006 मध्ये बिलियर्डसचे राष्ट्रीय विजेतेपद मिळविले होते. पूल, बिलियर्डस आणि स्नूकर अशा तिन्ही प्रकारांमध्ये राष्ट्रीय विजेती असलेली ती एकमेव महिला खेळाडू आहे. पुरुषांमध्ये देवेंद्र जोशी आणि अलोक कुमार यांनाच असे "तिहेरी' यश मिळविता आले आहे. या यादीत गीत सेठी, पंकज अडवानी किंवा अनुजा ठाकूर यांचा समावेश नाही, हे लक्षात घ्यावे लागेल. अर्थात म्हणून या जगज्जेत्यांनी सर्वोच्च पातळीवर संपादन केलेल्या यशाचे मोलही कमी होत नाही, याचाही उल्लेख करावा लागेल.

आग्रा येथील घवघवीत यशानंतर मीनलशी संपर्क साधला. मीनलकडे बघण्याचा इतरांचा दृष्टिकोनही आता बदलला आहे. तिचा अनुजाशी उपांत्य सामना सुरू असताना पंकज अडवानी उपस्थित होता. मीनलने अत्यंत अवघड "पॉटिंग' केल्यानंतर तो चकित झाला. ""अनेक पुरुष खेळाडू सुद्धा इतक्‍या अवघड "अँगल'मधून "पॉटिंग'चे धाडस करीत नाहीत, अशी प्रतिक्रिया पंकजने नंतर व्यक्त केली,'' असे मीनलने सांगितले.

""अर्थार्जनासाठी चार ठिकाणी काम करावे लागणे, आर्थिक पुरस्कार नसणे, अशा वेळी सराव कसा केला,'' या प्रश्‍नावर मीनल म्हणाली, ""सकाळी दहा ते सहा अशा नोकरीमुळे मला इच्छा असूनही "क्‍यू स्पोर्टस'साठी झोकून देता येत नाही. जेमतेम तास-दीड तास मी सराव करू शकते. हिंदू जिमखान्यात मी ध्रुव सीतवाला, देवेंद्र जोशी, नंदू शहा, सिद्धार्थ पारिख यांच्याबरोबर सराव करते. आर्थिक पुरस्कार नसल्यामुळे मला प्रशिक्षणही घेता येत नाही. दिवंगत विल्सन जोन्स यांनी बऱ्याच वर्षांपूर्वी जे काही शिकविले, त्यावरच माझी वाटचाल सुरू आहे.''

मीनलने राष्ट्रीयच नव्हे तर जागतिक पातळीवरही गुणवत्तेची चुणूक दाखविली होती. 2006 मध्ये केंब्रिजमध्ये झालेल्या स्पर्धेत तिने इंग्लंडच्या क्रिस्टिना शार्प हिच्या साथीत अंतिम फेरी गाठली होती. त्याच वर्षी दोहा आशियायी क्रीडा स्पर्धेत "नाईन बॉल पूल'मध्ये तिचे पदक एका फेरीने हुकले होते.

आगामी उद्दिष्टांविषयी मीनल म्हणाली, ""28 ऑक्‍टोबरपासून आशियायी इनडोअर स्पर्धा होणार आहे. याशिवाय हैदराबादला जागतिक महिला स्नूकर स्पर्धा होणार आहे. राष्ट्रीय पातळीवरील कामगिरीमुळे माझा आत्मविश्‍वास उंचावला आहे. आता एक टप्पा पुढे जात जागतिक दर्जाची कामगिरी करायची आहे.''

""अनुजाचे यश, तिच्याशी होणारा तुलना, याचे काही दडपण आले होते का,'" यावर मीनल शांतपणे म्हणाली, ""तिला आधी आर्थिक मदत मिळाली. त्यामुळे तिची कामगिरी झाली. मी अजूनही मदतीची प्रतीक्षा करताना प्रयत्न सुरू ठेवत आहे. दुहेरी यशानंतर परिस्थिती बदलेल, अशी माझी आशा आहे.'' "अनुजाची मोठी बहीण' या छायेतून मीनल आता खऱ्या अर्थाने बाहेर पडली आहे. आता तिने खेळात "ताईगिरी' करावी हीच सदिच्छा आणि शुभेच्छा!

ब्रीजच्या रूपाने वरदान!

मीनलशी गप्पा मारताना एक वेगळीच माहिती मिळाली. तिला ब्रीजची प्रचंड हौस आहे. ती "ऑनलाइन' ब्रीज खेळते. अनेकदा तिचा जोडीदार असतो गीत सेठी! याविषयी मीनल म्हणाली, ""ब्रीजसाठी खूप एकाग्रता लागते. बिलियर्डससाठीही हा गुण आवश्‍यक असतो. ब्रीजमुळे तो जोपासता येतो. गीत सेठी म्हणूनच ब्रीज खेळतो. ब्रीज मला वरदानच ठरले आहे. नॉर्वेचे रॉजर मेडबाय हे सुद्धा "ऑनलाइन' असतात. पुण्याच्या सुबोध गुर्जर यांच्यामुळे त्यांची "इ-ओळख' झाली. मेडबाय चित्रकार, छायाचित्रकार, तत्त्वज्ञ, असे बरेच काही आहेत. त्यांच्याशी "चॅटिंग' करताना मला बहुमोल "टिप्स' मिळाल्या. अशाप्रकारे ब्रीज माझ्यासाठी वरदानच ठरले आहे.''

अमरनाथ यात्रेची "फोटो-स्टोरी' पाहण्यासाठी खालील लिंक तुमच्या ब्राऊजरमध्ये पेस्ट करा.

2009-09-23T01:50:00.000-07:00

http://picasaweb.google.com/balmukund11/AMARNATHYATRA02#

कहाणी अमरनाथ यात्रेची!

2009-09-23T01:35:00.000-07:00

सहा वर्षांपूर्वी आम्ही मित्र-मित्र काश्‍मीरला गेलो होतो. तेव्हा पहलगाम, श्रीनगर आणि गुलमर्ग अशी तीनच ठिकाणे पाहिली होती आणि येताना वैष्णोदेवीचे दर्शन घेतले होते.

पहलगामहून परत येताना एका जवानाशी गप्पा मारल्या. "मराठा लाईट इन्फंट्री'चा हा जवान मुळचा बेळगावी, पण मराठी होता. तो अमरनाथ यात्रेच्या बंदोबस्तासाठी आला होता. तेव्हा यात्रा सुरू व्हायची होती. त्याने यात्रेविषयी बरीच माहिती दिली. प्रत्यक्ष चालायला जेथून सुरवात होते, त्या चंदनवाडीला जाणारा मार्गही त्याने दाखविला. अमरनाथ यात्रेविषयी टीव्हीवर बरेच काही पाहिली होते, तसेच वाचलेही होते. त्यामुळे उत्सुकता होती. तेव्हापासून अमरनाथला जायचे मनात होते.

हा योग अखेर यावर्षी आला. किंवा आणला असा म्हणावे लागेल.पहलगामहून चढाई करायची आणि बालतालमार्गे उतरायचे असा "रूट' निश्‍चीत केला.

पहलगामहून पिस्सूटॉप हा पहिलाच मार्ग फार खडतर असतो. त्यासाठी प्रचंड तंदुरुस्ती लागते. पुण्यात अगदी दूध आणण्यासाठी "बाईक'वरून जाणाऱ्यांमध्ये माझा समावेश असल्यामुळे पहिल्याच टप्याला धापा टाकाव्या लागल्या. अखेर "सॅक' "पिठ्ठू'ला दिली. हा पिठ्ठू म्हणजे "भारवाहक काश्‍मीर कुमार'. यात्रेच्या काळात असे अनेक छोकरे वर्षभराची कमाई करीत असतात. हा पिठ्ठू अत्यंत चपळ गटात मोडणारा होता, तर मी चालून-चढून मोडलो होतो. पण पहिला टप्पा "भाररहित' अवस्थेत असताना सुद्धा पूर्ण करताना दमछाक झाली.

अखेर जोजपालला पोचलो. तेथे लंगरमध्ये थोडेफार खाल्ले. बरीच दमछाक झाल्यामुळे शेषनागचा पहिला टप्पा गाठणे अशक्‍य होते. त्यामुळे जोजपालच्या लंगरप्रमुखाची भेट घेऊन त्याला मुक्काम करू देण्याची विनंती केली. त्याने "अनुमती' दिली. ती रात्र तेथेच काढली.

सोलापूरची थंडी, मुंबईचा पावसाळा आणि ऊन्हाळा पचवला असला तरी त्या रात्री काश्‍मीरी थंडीने गारठून गेलो. पण सकाळी उठलो तेव्हा ताजातवाना झालो होतो. पुण्याहून निघाल्यापासून दोन दिवस अंघोळ केली नव्हती. त्यामुळे थंडगार-अल्हाददायक हवामान असूनही "चिक-चिक' होत होते.

अखेर मनाचा प्रचंड निर्धार करून बर्फाच्या वितळलेल्या पाण्याने अंघोळ केली!मग मागचा-पुढचा विचार न करता थेट घोडा केला. मार्ग फार खडतर असल्यामुळे त्याशिवाय पर्यायच नव्हता. मग माझ्या यात्रेला वेग आला. शेषनागचे अप्रतिम "झील' पाहून फार छान वाटले.

महागुनस्टॉप-पंचतर्णी असे करत "गुफा' गाठली. शेवटच्या टप्यापाशी गेल्यानंतर सुद्धा सुमारे शंभर-दोनशे पायऱ्या आहेत. यंदा प्रचंड बर्फ पडला असल्यामुळे सुमारे दहा फुट उंचीचे शिवलिंग तयार झाले होते. इतके भव्य शिवलींग पाहून धन्य झालो. सुमारे तीन वर्षांपूर्वी "ग्लोबल वॉर्मिंग'मुळे शिवलिंग जेमतेम तयार झाले होते. यावेळी मात्र ज्यांनी यात्रा केली ते भाग्यवान ठरले. कारण इतके उंच शिवलिंग अलिकडच्या वर्षांत प्रथमच तयार झाले होते!

बुद्धिबळासाठी आयुष्य वेचलेले भाऊसाहेब!

2009-09-22T07:02:00.000-07:00

भाऊसाहेब पडसलगीकर यांचे नुकतेच निधन झाले. क्रीडा पत्रकारीता सुरु केल्यापासून नूतन बुद्धिबळ मंडळ, भाऊसाहेब पडसलगीकर आणि विविध स्पर्धांचे निकाल या गोष्टींशी दरवर्षी संबंध आला आणि काही वर्षांतच जणू काही ऋणानुबंधच जडला! भाऊसाहेबांना प्रत्यक्ष भेटण्याचा योगही आला. अगदी अलिकडे त्यांना भेटलो ते मृणालिनी कुंटे-औरंगाबादकर यांच्या अकादमीच्या उद्‌घाटनाच्यावेळी.

वास्तविक एक डॉक्‍टर दुसऱ्या डॉक्‍टरविषयी (चांगले) बोलणे शक्‍य नसते. हल्ली "कोचिंग'चा "डिमांड' वाढल्यामुळे खेळाइतकीच प्रशिक्षणातही "चुरस' दिसून येते. स्वतः एक संयोजक, प्रशिक्षक असूनही भाऊसाहेब सांगलीहून पुण्याला आले आणि त्यांनी मृणालिनीला शुभेच्छा दिल्या. त्यांचे भाषणही औपचारीक नव्हते, तर ते मनापासून बोलले. यावरूनच त्यांना खेळाच्या विकासाची किती तळमळ होती, हे लक्षात आले.

या एका प्रसंगावरून भाऊसाहेबांच्या मनाचा मोठेपणा लक्षात येतो.भाऊसाहेब पडसलगीकर यांचा जन्म चार जुलै 1919 रोजी विंग (ता. कराड) येथे झाला. त्यांच्या घरात बुद्धिबळ चांगले रुजले होते. त्यांचे आजोबा, पणजोबा आणि वडील बुद्धिबळ खेळायचे. त्यांच्या घरातील प्रशस्त सोफ्यावर अनेक नामवंतांचे बुद्धिबळाचे डाव रंगले आहेत. त्यामुळे बुद्धिबळ भाऊसाहेबांना नवे नव्हते. अर्थात, त्यांनी या खेळाच्या आवडीला व्याप्त स्वरूप दिले. तसे करताना भाऊसाहेबांनी सांगली परिसरातीलच नव्हे, तर राज्यातील अनेकांच्या घराघरांत बुद्धिबळ पोचविले.

बुद्धिबळ खेळात काळाच्या ओघात अनेक बदल झाले. तांत्रिक आणि स्वरूप अशा दोन पातळ्यांवर होणाऱ्या बदलांचा भाऊसाहेबांनी सातत्याने आढावा घेतला आणि आपल्या प्रशिक्षणात त्यांचा समावेश केला. "बुद्धिबळ महोत्सवा'चे आयोजन हे भाऊसाहेबांचे मुख्य कार्य मानले जाते. मात्र, बुद्धिबळाचे प्रशिक्षण देण्यापुरतेच मर्यादित कार्य त्यांनी केले नाही. याउलट "सायमल्टेनियस', "ब्लाइंडफोल्ड', अशा विविध नव्या प्रकारांच्या डावांची प्रात्यक्षिके त्यांनी महाराष्ट्रातील गावागावांमध्ये केली. त्यांचे हे कार्यसुद्धा महोत्सवाच्या आयोजनाइतकेच बहुमोल आहे.सांगली बुद्धिबळ महोत्सवामध्ये त्यांनी असंख्य स्पर्धांचे आयोजन केले. तसे करताना त्यांनी प्रत्येक वयोगटातील स्पर्धकांना संधी मिळेल, याची दक्षता घेतली. या महोत्सवामुळे देशातील अनेक मातब्बर एकवेळ पुण्या-मुंबईत खेळलेले नसायचे, पण सांगलीला त्यांनी आवर्जून भेट दिलेली असायची.

यामुळे सांगली ही भाऊसाहेबांची कर्मभूमी असली तरी त्यांचे कार्यक्षेत्र देशव्यापी होते, असे म्हणणे अजिबात अतिशयोक्तीपूर्ण ठरणार नाही. महाराष्ट्राच्या अधिकाधिक मुलांनी हा खेळ खेळायला हवा, इतकेच नव्हे तर त्यांनी एलो गुणांकन कमवावे, विविध किताब मिळवावेत, अशी भाऊसाहेबांची तळमळ होती. महोत्सवाचे आयोजन करण्यामागे त्यांचा हाच उद्देश होता. राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघाचे संस्कार झाल्यामुळे भाऊसाहेबांच्या प्रत्येक गोष्टीत काटेकोरपणा आणि शिस्त असायची. एखादी व्यक्ती एखाद्या गोष्टीसाठी आयुष्य वेचते, असे म्हटले जाते. बुद्धिबळासाठी हे कार्य कुणी केले, या प्रश्‍नाचे उत्तर भाऊसाहेबांच्या रूपाने सापडते.

अरेच्चा, "चॅटींग'ला च्याट मारायची राहीलीच की....

2009-09-19T11:06:00.000-07:00

कलीच्या अवकृपेमुळे उदयास आलेल्या "संवाद' (??????????????) साधनांवर आता बहुतेक काही खंडांचा ग्रंथच होईल असे दिसतेय. पहिल्या अध्यायानंतर आता दुसरा अध्याय सुचला आहे. किंवा फार तर पहिल्या अध्यायात काही भार घालता येईल, असे वाटले आहे. त्यामुळे दुसऱ्या अध्यायाची भर घालण्यासाठी हा "ब्लॉगप्रपंच'!!!!!!!!!

खंड, ग्रंथ असे संकेत देताना किंवा सुतोवाच करताना एकता कपूरच्या "के' सिरीजमधील सिरीयलप्रमाणे अनंत (इन्फीनीटी) भागांचा मारा करण्याचा उद्देश नाही, हे सुरवातीलाच नमूद करतो.पेजर ते ट्‌वीटर या मालिकेत "चॅटिंग' हे अजूनही बरेच लोकप्रिय असलेले "संवाद माध्यम' आहे. पूर्वी "चॅटिंग'बाबत लोक अनभिज्ञ होते. मात्र नंतर अगदी चोर, भामटे, स्त्रीलंपट अशी सर्वच मंडळी "चॅटिंग किंग' बनली. चॅटींगच्या माध्यमातून जुळलेले अनेक विवाह मोडकळीस आले.

गंधर्व विवाह, प्रेम विवाह, राक्षस विवाह, असे काही विवाहाचे प्रकार असतात, असे मी समाजशास्त्राच्या पुस्तकात वाचले होते. मात्र "चॅटिंग' विवाह असा नवा पायंड कलीने निर्माण केला आणि विवाहसंस्थेत भर पडली.

काचा विकण्या, बसवण्याचा (फोडण्याचा नव्हे!!!!!!!!) धंदा करणारे आमचे एक मित्र आहेत. त्यांच्या एका मैत्रीणीचे याच माध्यमातून लग्न ठरले होते. मात्र "चॅटींग' करणारा प्रत्यक्षात "चाटू' असल्याचे तिच्या लक्षात आले. त्यामुळे तिने नकार दिला, मात्र त्या हरामखोर चाटूने तिच्यावर अत्याचार केले.

चोर धावण्यात म्हणजे चोरी करून पळून जाण्यात तरबेज असतात. भारतातील असे अनेक चोर मिळाल्यास आणि त्यांच्यावर चांगले संस्कार (!) केल्यास-म्हणजे त्यांना चायनावाल्यांप्रमाणे "ट्रेनिंग' दिल्यास भारत ऍथलेटिक्‍समध्ये सुवर्णपदकांची लयलुट केल्याशिवाय राहणार नाही, असे आमच्यातील (क्रीडातज्ञ पी. मुकुंद) आम्हास मनातल्या मनात सांगतो आहे.

असो...तर हे स्वगत थांबवितो आणि आता तुमच्याशी संवाद साधतो. तर मुद्दा असा की, आता "चॅटिंग' करणे म्हणजे पायावर धोंडा पाडून घेणे, गळ्यात फास टाकून घेणे, हातात तुरी घेण्यासारखे झाले आहे. "चॅटिंग' करणे म्हणजे कुणाच्या तरी जाळ्यात फसणे असे होण्याचा जास्त डेंजर असतो. त्यामुळे चॅटिंगद्वारे चाटूगिरी किंवा चेटूक करणाऱ्यांची संख्या वाढते आहे. कलीने निर्माण केलेल्या अत्याधुनिक संवाद साधनांमध्ये चॅटिंग हा प्रकार लै म्हणजे लै म्हणजे लै म्हणजे लै डेंजरस वाटतो.

पेजर ते ट्‌वीटर ः कलीयुगातील "संवादा'चे "अवतार'

2009-09-19T09:27:00.000-07:00

कसे असते बघा...पूर्वी "पेजर' असलेली मंडळी भाव खायची. "बीप-बीप'झाल्यावर पेजर काढून शायनिंग मारायची. नंतर सर्वांनाच पेजरचा कंटाळा आला.एक रूपया खर्चून फोन करावा लागणार फुकटचा (पण पैसा विकतचा जाणार) अशीचीडचीड व्हायची.

नंतर आला मोबाईल. लोक जाम खुश झाले. मोबाईलवाले लै भावमारायचे. "रिंगटोन' मुद्दाम मोठे ठेवायचे. पण नंतर अगदी मोलकरीण, हमाल,रिक्षावाले, अशा सर्वांकडेच मोबाईल आले.

दरम्यानच्या काळात मोबाईलचाहीपब्लीकला "नॉशीया' आला. "रिंगटोन' कितीही मधूर असली, पण ती वाजल्यावरप्रचंड वैताग येतो, असे चित्र सर्रास दिसू लागले. अगदी "एसएमएस' आला तरीजी लोक शायनिंग मारायची, तीच आता "एसएमएस' शीळा झाला तरी बघत नसतात, असेआम्हाला सर्वेक्षणाअंती दिसून आले आहे.

मोबाईलने भाव मारणे जुनेपुराणेहोते न होते तोच "इ-मेल' आले. "पेजर, मोबाईल हुआ तो क्‍या हुआ? तुम्हारेपास "मेल' है क्‍या? ' असे आपल्याला ऐकून घ्यावे लागणार नाही, याचीदक्षता घेत लोक भराभर "आयडी' काढू लागले. काही जणांनी कंपनी आणि स्वतःचेदोन "आयडी' काढले. इतके करून आपण मंडळी थांबतो काय? सबीर भाटीयाचे "मेल'"हॉट' असेपर्यंत आपण तेथे मैलामैली केली. मग "याहू' वाल्यांनी "बोंब'ठोकताच आपण "याहू-याहू' असे म्हणत "याहू पे मैं भी हू...' असे घोषवाक्‍यघोकत बसलो. दरम्यान "रिडीफ' वाल्यांची थोडी क्रेझ येऊन गेली. मग यालाटेवर स्वार झाले ते "जी मेल'! "जी हॉं, मै जी-मेल भी हू' असे म्हणत आपणतेथे "जी-जी-' करू लागलो. पूर्वी "जी-मेल' वाल्यांनी मैलामैली (फुकटची)करणाऱ्यांची भाऊगर्दी नको म्हणून 50 नव्या लींक देण्याचे "कॉपीराईट'आद्यजीमेलधारकांना प्रदान केले. (आता जी-मेल वाले सुद्धा फुकट अकाऊंट ओपनकरू देतात..बहुतेक त्यांना "आयसीआयसीआय' वाल्यांचे मार्केटींगबहाद्दरभेटले असतील...)

अशाप्रकारे आपण मंडळींनी सर्वच "इ-मेल पुरवठादारांकड'खाते थकविले. (जीबीचा कोटा संपल्याचा -निर्वाणीचा - इशारा देणारा संदेशआल्याशिवाय आपण मेल डीलीट करीत नव्हतो. माझ्या माहीतीत सचिन तेंडुलकरच्यावन-डे आणि टेस्ट क्रिकेटमधील धावांइतकेच "मेसेज' इनबॉक्‍समध्ये असलेलेमेल-चालक आहेत...)

मैला-मैली करून मंडळी वैतागत असतानाच ब्लॉग' आला. आपलाब्लॉग असावा, तो लोकांनी वाचावा, त्यावर "कॉमेंटा' टाकाव्यात असे लोकांनावाटू लागले. मग कुनीपन उठून ब्लॉग काठू लागले. नंतर ब्लॉगचालकांनाब्लॉगवर पोस्ट टाकण्याचा, त्यांनी त्या टाकल्यातरी लोकांना त्यावाचण्याचा, वाचल्या तरी "कॉमेंटा' टाकण्याचाही वैताग येऊ लागला. ब्लॉग"ब्लॉक' होण्याची वेळ आली आहे. अर्थात काही मंडळी निर्धाराने ब्लॉग अपडेटकरीत असतात आणि त्यांचा कंटेट सुद्धा भन्नाट असतो.

पण ब्लॉग चालविणे हामोठाच उद्योग असतो. हल्ली वेळ ही "डायनोसॉर'च्या सांगाजड्यासारखी दुर्मिळअसल्यामुळे कुणालाच सापडत नसते. शेवटी रिकामटेकड्यांना वेळ मिळणे अवघडचअसते.)ब्लॉग जुनेपुराणे होताच..सोशल नेटवर्कींगचे पेव फुटले होते."ऑर्कुट' आपणे दळण कुटत बसायचे दिवस आले. ती क्रेझ झाली. मग "फेसबुक'आले. मात्र या दोन्ही गोष्टी मेंटन करण्यासाठी वेळ तुलनेने जास्त लागतो.त्यामुळे "शॉर्ट-बट-स्टीव' असे "ट्‌वीट' आले.येथे फकस्त 140 चॅरॅक्‍टरचीमर्यादा आहे. ती बघताबघता फस्त होते. आणि अपडेट पण लगेच होते.

मंत्रीमहोदय शशी थरूर यांनी "ट्‌वीटर' जाम फेमस केली आहे. त्यामुळे सध्याट्‌वीटरची चलती आहे.एकंदरीत काय तर हा कलीयुगाचा महिमा आहे. "गळाभेट'घेण्याचे दिवस संपले आहेत. आधुनिक संवादाची (?) अशी नवनवीन साधने येतजाणार आणि आपण त्यामागे धावणार. भेटी होतात. पाचवी पुजणे, बारसे, जावळ,मुंज, सोडमुंज, साखरपुडा, लग्न, मग नवविवाहीत जोडप्यांच्या दोन हातातूनझालेले चार हात,,मग पुन्हा पाचवी पुजणे....असा क्रम!!!!!!

कालांतरानेसहस्त्रचंद्रदर्शन, पंच्याहत्तरी, साठी, अशी उलटगणतीही होत असते. पण मंगलकार्यालयात भेटलेली मंडळी जेवणापुरतेच हात मोकळे ठेवतात. एरवी कुणीमोबाईल करीत असते किंवा त्यांना आलेला तरी असतो....)काय करणार? शशी थरूर,सबीर भाटीटा, नोकीया-मोटोरोला वाले नव्हे तर हा "कली'च दोषी आहे....

मेंडीस "ढेर', भारत "शेर'!

2009-02-09T03:07:00.000-08:00

मेंडीस "ढेर', भारत "शेर'!

ऐनवेळी ठरलेल्या श्रीलंका दौऱ्यात पूर्वनियोजित डावपेचांच्या जोरावर वन-डे मालिका जिंकून "धोनीच्या धुरंधरां'नी यशोमालिका कायम राखली. युवराज, सेहवाग, गंभीर या अनुभवी खेळाडूंच्या जोडीला काही नवोदितांनी ठसा उमटवला.प्रतीस्पर्धी संघातील एखाद्या खेळाडूने पूर्वी धक्के दिले असले तरी पुन्हा त्याच्याविरुद्ध उभे ठाकताना भारतीय फलंदाज डगमगून कच खात नाहीत, हे सुद्धा या मालिकेतून दिसून आले.

मुकुंद
पोतदार

उपखंडात "शेर', परदेशात "ढेर'! भारतच नव्हे तर पाकिस्तान आणि श्रीलंका या इतर दोन संघांवरही अशी टीका होत असते. हे तीन संघ उपखंडातच आणि त्यातही मायदेशात भरात असतात, परदेशात गेल्यानंतर मात्र त्यांना विजय मिळविता येत नाहीत, असे "रेकॉर्ड'च सांगते. पाकिस्तानने इम्रान खानच्या नेतृत्वाखाली, तर भारताने सौरभ गांगुली कर्णधार असताना परदेशात भरीव कामगिरी केली. हे अपवाद सोडल्यास उपखंडातील संघांना परदेशात हाताच्या बोटावर मोजता येईल एवढेच यश मिळाले. आश्‍चर्याची गोष्ट म्हणजे भारत, पाकिस्तान, श्रीलंका या तीन संघांची शेजारच्या देशांमधील कामगिरी सुद्धा फारशी प्रभावी नाही. भारतात कसोटी मालिका जिंकण्यासाठी पाकिस्तानला 1987 पर्यंत वाट पाहावी लागली, तर पाकिस्तानात कसोटी मालिका जिंकण्यासाठी भारताला 2001 पर्यंत प्रतीक्षा करावी लागली. कोणत्याही देशाविरुद्ध त्यांच्या देशात खेळणे अवघडच असते. त्यातही श्रीलंकेविरुद्ध त्यांच्या देशात खेळताना अनेक मातब्बर संघ पराभूत झाल्याचे दिसून येते. अशावेळी श्रीलंका दौऱ्यात भारताने सलग दुसऱ्यांदा वन-डे मालिका जिंकण्याचा पराक्रम केला.क्रिकेट हा सांघिक खेळ आहे. 11 खेळाडूंचा संघ एकमेकांविरुद्ध खेळत असतो. असे असले तरी प्रत्यक्षात दोन-तीन प्रमुख खेळाडूंमध्ये निर्णायक लढत असते. प्रमुख खेळाडूंनी सिंहाचा वाटा उचलायचा आणि इतरांनी खारीचा वाटा उचलून त्यांना साथ द्यायची असते. यालाच "टीम गेम' अर्थात सांघिक कामगिरी म्हणतात. प्रमुख खेळाडू ढेपाळले तर संघाला मोठा धक्का बसू शकतो. एखादा संघ गोलंदाजीत प्रबळ असेल तर ती त्यांची जमेची बाजू असते. गोलंदाजीच्या जोरावर प्रतीस्पर्धी संघाच्या फलंदाजांची कोंडी करण्याचे डावपेच लढविले जातात.मेंडीस विरुद्ध भारताचे "स्ट्रोकप्लेयर'यासंदर्भात या मालिकेपूर्वी सर्वांची चर्चा एकाच खेळाडूविषयी होत होती. एक नाव बरेच गाजत होते आणि ते होते अजंता मेंडीसचे. वास्तविक मुथय्या मुरलीधरन हा श्रीलंकेचे "ट्रंप कार्ड' आहे. पण मेंडीस हाच त्यांचा "स्ट्राईक बोलर' बनला आहे. वास्तविक मेंडीसला आंतरराष्ट्रीय क्रिकेटमध्ये पदार्पण करून एक वर्षही पूर्ण झालेले नाही. मात्र मागील वर्षी आशिया करंडक स्पर्धेत तसेच श्रीलंका दौऱ्यात त्याची गोलंदाजी खेळताना भारतीय फलंदाजांची त्रेधातिरपीट उडाली. वास्तविक भारतीय गोलंदाज मायदेशातील फलंदाजीला अनुकूल खेळपट्ट्यांवर फिरकी गोलंदाजी सहज खेळून काढण्यात तरबेज असतात. भारतीय फलंदाजांनी शेन वॉर्न याच्यासारख्या मातब्बर लेगस्पीनरला क्वचित डोके वर काढू दिले. अशावेळी एखादा नवखा फिरकी गोलंदाज भारतीय फलंदाजांची कोंडी करतो, याचे कोडे सर्वांनाच चक्रावून टाकणारे होते. भारताच्या भल्याभल्या "स्ट्रोकप्लेयर'ना मेंडीसच्या चेंडूंचा अंदाजच आला नाही आणि त्यांची दांडी गुल झाली.या पार्श्‍वभूमीवर मेंडीस विरुद्ध भारताचे "स्ट्रोकप्लेयर' असाच या मालिकेतील निर्णायक मुकाबला होता. जेव्हा एखाद्या संघाचे "ट्रंप कार्ड' भरात असते, तेव्हा त्याचे अस्त्र प्रतीस्पर्धी संघ कसे परतावून लावतो, यावर मालिकेचा निकाल अवलंबून असतो. भारतीय फलंदाजांनी या आघाडीवर बराच "होमवर्क' केल्याचे दिसून आले. मागील मालिकेत युवराजला मेंडीसने तीन वेळा बाद केले होते. युवराज केवळ 72 धावा करू शकला होता. त्या मालिकेतील अपयशानंतरच त्याची संघातून गच्छंती झाली होती. मात्र युवराजने नेटमध्ये कठोर मेहनत केली. याशिवाय त्याने "जिम'मध्ये जाऊन वजनही कमी केले. इंग्लंडविरुद्ध त्याने धडाकेबाज पुनरागमन केले. मात्र तेव्हा तो मायदेशातील "पाटा' खेळपट्ट्यांवर खेळत होता. यावेळी मेंडीसविरुद्ध त्याच्याच "गुहे'त शिरून विजयाचा घास घ्यायचा होता. साहजिकच युवराजच नव्हे तर सर्वच भारतीय फलंदाजांची कसोटी होती.पाकिस्तानचा दौरा रद्द झाल्यामुळे श्रीलंकेचा दौरा ऐनवेळी ठरविण्यात आला होता. असे असले तरी एकदा लंकेला जायचे ठरल्यानंतर "टीम इंडिया'ने अजंता मेंडिसनामक "भूत' गाडायचा निर्धार केला आणि त्यादृष्टिने नियोजन केले. मेंडीसच्या शैली आणि तंत्राचे "पोस्टमार्टेम' करण्यात आले. त्यातून "मार्गदर्शक तत्त्वे' आखण्यात आली. पहिली गोष्ट म्हणजे मेंडीस हा फिरकी गोलंदाज असला तरी तो मध्यमगती गोलंदाज आहे, असे समजून त्याचा मारा खेळायचे ठरले. "फ्रंट फूट' तिरक्‍या रेषेत न नेता सरळ टाकायचे ठरले. फिरकी गोलंदाजाचे चेंडू तटविण्यासाठी अनेकदा पॅडचा वापर केला जातो. क्रिकेटच्या परिभाषेत त्यास "पॅडिंग' करणे असे म्हटले जाते. मात्र "पॅडिंग' चुकले की, फलंदाज पायचीत होत असतात. फिरकी गोलंदाजीविरुद्ध असेच चकण्याचा धोका असतो. अशावेळी "पॅड'चा वापरच करायचा नाही, "बॅट'नेच खेळायचे ठरले.सचिनच्या अनुभवाचा फायदाएखाद्या संघाच्या धोरणात्मक नियोजनात प्रमुख खेळाडू आपला विपुल अनुभव कसा "अप्लाय' करतात, त्यासाठी किती पुढाकार घेतात आणि काय युक्‍त्या लढवितात, हे महत्त्वाचे असते. मागील मालिकेत सचिन तेंडुलकर खेळू शकला नव्हता. यावेळी त्याची उपस्थिती निर्णायक ठरली. खरे तर तिन्ही वेळा सचिनला पंचांनी "बाद' केले. तरीही सचिनचा नुसता सहभाग संघासाठी प्रेरणादायी ठरला. तिसऱ्या सामन्यात घणाघाती शतक झळकाविल्यानंतर युवराजने सचिनला मानवंदना दिली. नंतर मेंडीसचे अस्त्र निष्प्रभ करण्यासाठी सचिनच्या "टिप्स' उपयुक्त ठरल्याचेही युवराजने कृतज्ञतापूर्वक नमूद केले. यावरून सचिनचा अनुभव किती बहुमोल आहे, हे स्पष्ट होते.तिसऱ्या सामन्यात युवराजचा धडाका सुरू असताना वीरेंद्र सेहवाग "नॉन-स्ट्राईक'ला होता. सेहवागच्या वाट्याला फार कमी चेंडू येत होते. गोलंदाजीवर एकहाती हुकूमत राखण्याची सवय असलेल्या आक्रमक फलंदाजांना अशावेळी संयम राखणे फार अवघड जाते. मोठ्या "ब्रेक'नंतर "स्ट्राईक' मिळाल्यास या फलंदाजांची एकाग्रता ढळते आणि ते बाद होतात, असे दिसून येते. या संदर्भात सेहवागनेही "युवी'च्या जोडीला झळकाविलेले शतक कौतुकास्पद ठरते.गंभीरचे सातत्यभारतीय संघात अनेक शैलीदार फलंदाज आहेत. सचिन, सेहवाग, युवराज आणि धोनी यांच्या तुलनेत गंभीरला तेवढा "करिष्मा' नाही. मात्र गेल्या वर्षी ऑस्ट्रेलिया दौऱ्यापासून गंभीरने राखलेले सातत्य अतुलनीय आहे. या मालिकेतही त्याने एका दिडशतकासह सुमारे पावणेतीनशे धावा काढल्या. "मिस्टर डीपेंडेबल' असा लौकिक गंभीर निर्माण करीत आहे आणि तो टिकवीत सुद्धा आहे!इशांत, प्रविणची चमकयावेळी सचिन उपलब्ध असला तरी प्रमुख फिरकी गोलंदाज हरभजनसिंग तंदुरुस्त नव्हता. हरभजनला पुन्हा फॉर्म गवसला आहेच. याशिवाय "आयपीएल'मध्ये एस. श्रीशांतच्या श्रीमुखात भडकावलेल्या "भडकू भज्जी'ने स्वतःच्या वर्तनातही सुधारणा केली आहे. हरभजन नसल्यामुळे वेगवान गोलंदाजांवर मदार होती. कारकिर्दीत सर्वाधिक भरात असलेल्या झहीरला तीन सामन्यांत तीनच बळी मिळाले. मात्र इशांत शर्माने पाच सामन्यांत दहा बळी टिपले. प्रवीण कुमार याने पाच बळी मिळविले. इरफान पठाण यानेही उपयुक्त कामगिरी केली. संघाचा "अविभाज्य घटक' म्हणून इरफानला स्वतःचे स्थान पुन्हा भक्कम करायचे आहे. यावेळी गोलंदाजीत त्याची कामगिरी दिलासा देणारी ठरली.नवोदितांचा ठसाया दौऱ्यात काही नवोदितांना भारताने संधी दिली होती. कोणत्याही संघाची "दुसरी फळी' किंवा "बेंच स्ट्रेंथ' भक्कम असावी लागते. त्यामुळे काही नवोदितांच्या कामगिरीकडे निवड समितीचे लक्ष्य होते. अनिल कुंबळेची निवृत्ती, हरभजनची अनुपलब्धता असे असताना प्रग्यान ओझा हा प्रमुख फिरकी गोलंदाज होता. त्याने चार सामन्यांत सात बळी मिळवून प्रभावी कामगिरी केली. रणजी मोसमात सौराष्ट्राने भरीव कामगिरी केली. यात रवींद्र जडेजा याचा मोलाचा वाटा होता. ओझाप्रमाणेच जडेजानेही "आयपीएल'द्वारे लक्ष्य वेधून घेतले होते. जडेजाला एकाच सामन्यात संधी मिळाली आणि त्याचा फायदा उठवीत त्याने अर्धशतकी खेळी केली. या तुलनेत सुरेश रैना (पाच सामन्यांत एकाच अर्धशतकासह 141 धावा) आणि रोहित शर्मा (तीन सामन्यांत 44) यांना संधीचा फायदा उठविता आला नाही."पूर्वपुण्याई नही चलेंगी'!"एक शतक काढा आणि पंचवार्षिक योजनेप्रमाणे पाच वर्षे निश्‍चींत राहा' असे भारतीय क्रिकेटचे "अलिखित समीकरण' होते. मात्र आता "पूर्वपुण्याई'च्या जोरावर कुणालाही संघातील स्थान अबाधित राखता येत नाही. संघातील प्रत्येक स्थानासाठी प्रचंड चुरस निर्माण झाली आहे. अशावेळी एखाद्या सामन्यातील अपयश संघातील स्थान जाण्यास काणीभूत ठरू शकते. संघाची कामगिरी म्हणूनच उंचावली आहे.धोनीचे नेतृत्वसौरभ गांगुलीने "जशास तसे' या नीतीच्या जोरावर आक्रमक नेतृत्व करून "टीम इंडिया'च्या यशाचा पाया रचला. आता धोनीच्या प्रेरणादायी नेतृत्वाखाली "टीम इंडिया' आणखी बहरली आहे. श्रीलंकेतील कामगिरीचे अजित वाडेकर, अंशुमन गायकवाड, संदीप पाटील, मदन लाल अशा खेळाडूंनी कौतुक केले आहे. भारताच्या माजी कसोटीपटूंनी दिलेली शाबासकी "धोनीच्या धुरंधरां'साठी महत्त्वाची आहेच. मात्र अर्जुन रणतुंगा, इयन चॅपेल, शेन वॉर्न अशा इतर देशांच्या माजी कसोटीपटूंनी धोनीच्या नेतृत्वगुणांना "सर्टिफिकेट' दिले आहे आणि ते जास्त महत्त्वाचे आहे. याचे कारण प्रतीस्पर्धी देशाचे तज्ज्ञ दुसऱ्या संघांचे कौतुक असे सहजासहजी करीत नसतात.आता लक्ष्य "किवी'सुरवातीलाच उल्लेख केल्या त्याप्रमाणे परदेशात "ढेर' हा कलंक पुसून काढणे भारतीय संघाला आवश्‍यक आहे. "नंबर वन' बनण्यासाठी भारताला परदेशात प्रत्येक प्रतिस्पर्ध्याविरुद्ध विजय मिळविणे अनिवार्य आहे. प्रशिक्षक गॅरी कर्स्टन यांनी कसोटी क्रिकेटमध्ये अव्वल स्थान मिळविण्याचे ध्येय "टीम इंडिया'ला आखून दिले आहे. ही वाटचाल लवकरच सुरू होणार असून न्यूझीलंड दौरा जवळ आला आहे. ऑस्ट्रेलिया दौऱ्यात न्यूझीलंडला कसोटी मालिकेत पराभूत व्हावे लागले, मात्र वन-डेमध्ये "किवी' कांगारूंना भारी पडले.-----

ब्लॉग'चालकांचे "कमबॅक'

2009-01-09T03:11:00.000-08:00

ब्लॉग'चालकांचे "कमबॅक'

आज, बऱ्याच दिवसांनी स्वतःच्याच ब्लॉगकडे लक्ष दिले आहे. इतके दिवस जणू काही ढुंकूनही पाहिले नव्हते. जणू काही कशाला? खरे तर नाहीच!सहा जानेवारी रोजी पाने लावण्याच्या (वृत्तपत्रांची तुम्ही वाचता त्या पानांची रचना संगणकावर तयार करणे) गडबडीत असतानाच राजेश ओझा याचा फोन आला. राजेशची बोलण्याची एक जबरदस्त शैली आहे. आम्ही पत्रकार मंडळी "शुद्ध' बोलतो, असे कौतूक नेहमी ऐकायची सवय होऊन गेली आहे. मात्र राजेशचे बोलणे पत्रकारच नव्हे तर साहित्यीकांनाही लाजवणारे असते. राजस्थानी असूनही त्याने शुद्ध मराठीत लग्नाचे आमंत्रण दिले. मुलीचे नाव "भारती सासवडकर' असल्याचे तो म्हणाला.

गुप्ते मंगल कार्यालय हे आमच्या घराच्या जवळच असलेले केसरीवाड्यासमोरील कार्यालय तसे पाहिले तर आम्हा क्रीडा पत्रकारांसाठी "बुद्धिबळ स्पर्धांच्या आयोजनाचे ठिकाण' म्हणून प्रसिद्ध आहे. "काय योगायोग म्हणायचा. बुद्धिबळपटूचे लग्न त्याच्याच खेळाच्या स्पर्धा होतात, त्याच ठिकाणी,' असा विचार फोन सुरू असतानाच मनात आला. पुन्हा एकदा राजेशचे अभिनंदन केले आणि नक्की येतो, असे "प्रॉमिस' करीत त्याला शुभेच्छाही दिल्या.

वृत्तपत्रात संध्याकाळी पाने लावण्याची वेळ भयंकर (!) असते. राजेशचे अभिनंदन केले आणि मोबाईल बंद केला. कामाची भीषण (!) वेळ असूनही आधी राजेशचा नंबर सेव्ह केला. (अलिकडेच दुसरा मोबाईल हॅंडसेट हरविल्यामुळे असे फोन येत जातात, तसे नंबर सेव्ह करीत जात असतो...) नंबर सेव्ह केल्यावर "रिमाईंडर' सुद्धा लावले. नऊ तारखेचे लग्न चुकवून चालणार नव्हते.ंनंतर काम करून, घरी जाऊन, जेवण करून झोपलो सुद्धा!!!! सकाळी उठल्यावर बायकोला सांगितले की, नऊ तारखेला सकाळी मी जेवायला नसेन. एक लग्न आहे.

तोपर्यंत सुद्धा ट्यूब पेटली नव्हती. मात्र अचानक माझ्यातील पत्रकार जागा झाला. मी विचार केला, अरे हा राजेश तर दृष्टिहीन आहे. याच्याशी कोण मुलगी लग्नाला तयार झाली? असा प्रश्‍न पडला. मी म्हटले तो दृष्टिहीन असल्यामुळे मुलगी सुद्धा दृष्टिहीनच असेल. तरि सुद्धा उत्सुकता होती. मात्र थेट त्याला कसे विचारायचे, हा प्रश्‍न होता.

त्यामुळे मी त्याचे प्रशिक्षक जोसेफ डीसुझा यांना फोन केला.जोसेफ यांच्याशी बोलताना मग मला "बातमी' कळली. त्यांनी सांगितले की, भारतीचे वडील अंध होते. काही वर्षांपूर्वी त्यांचे निधन झाले. भारती त्यांच्या स्मरणार्थ अंध बुद्धिबळ खेळाडूंची स्पर्धा आयोजित करीत असते. लगेच त्यांच्याकडून भारतीचा नंबर घेतला. भारतीशी बोललो आणि मग त्यातूनच ही बातमी तयार झाली.

क्रीडा पत्रकार असूनही मी काही वेगळ्या विषयांवर लिहीले आहे किंबहुना योगायोगाने तसे लिहीण्याची संधी मिळाली. याविषयी पुन्हा केव्हा तरी...अरे नाही, नाही, केव्हा तरी नाही, आता नियमीतपणे "ब्लॉग चालक-मालक-मुद्रक-प्रकाशक-संस्थापक' हे पद (की पदावळी) सार्थ ठरविण्याचा संकल्प केला आहे. (याचा आणि नव्याने सुरू झालेल्या 2009चा काहीही संबंध नाही, याची नोंद घ्यावी!!!!)

"डोळस' विवाहदृष्टिहीन तरुणाला निवडले जीवनाचा साथीदारभारतीचा निर्णय : येत्या शुक्रवारी पुण्यात विवाहबद्ध होणार मुकुंद पोतदार : सकाळ वृत्तसेवापुणे, ता. 7 ः "तो' एक दृष्टिहीन... आणि "ती' चांगली डोळस...; मात्र "दृष्टी' चारचौघांहून वेगळी. दृष्टिहिनांसाठी काम करणाऱ्या वडिलांचा वारसा अंगात भिनलेला. त्यामुळे दृष्टिहीनता हे वैगुण्य न समजता स्वतःच्या पायावर उभे राहण्याचा प्रयत्न करणाऱ्या राजेश ओझाच्या "ती' प्रेमात पडली. राजेशचा स्वाभिमान तिला भावला आणि त्याच्याशी जन्माची सोबत करण्याचा निर्णय तिने घेतला. आता 9 जानेवारीला ते विवाहबद्ध होत आहेत. पुण्याच्या भारती सासवडकरची ही कहाणी...भारतीचे वडील सखाराम सासवडकर "एसकेएफ'मध्ये नोकरी करायचे. दृष्टिहीन असूनही, ते फार सक्रिय असायचे. त्यांनी दृष्टिहीन कलाकारांचा वाद्यवृंद सुरू केला होता. त्यानिमित्त सासवडकरांच्या घरी दृष्टिहीन कलाकार, अन्य दृष्टिहिनांचे येणे-जाणे होते. त्यांची जिद्द पाहतच भारती मोठी झाली. त्यांच्यासाठी चाललेल्या कार्यातही सहभागी होऊ लागली. सखाराम बुद्धिबळ स्पर्धांत भाग घ्यायचे. त्यांचे 2001 मध्ये हृदयविकारामुळे निधन झाले. भारतीसाठी हा मोठाच धक्का होता; मात्र वडिलांचे छत्र हरपले, तरी त्यांचे कार्य थांबू द्यायचे नाही, हा निर्धार तिने केला. दुसरीकडे ती कायद्याचे शिक्षणही घेत होती. 2002 मध्ये तिने वडिलांच्या स्मृत्यर्थ दृष्टिहिनांची बुद्धिबळ स्पर्धा आयोजित केली. त्यात राजेश सहभागी झाला. राजेशबरोबर अशा प्रकारे झालेली ओळख वाढली आणि ती त्याच्या प्रेमात पडली.राजेशविषयी ती सांगते, ""तो दृष्टिहीन असला, तरी स्वाभिमानी आहे; उपकार म्हणून केलेली मदत तो स्वीकारत नाही. अनेकांनी नोकरीचे आश्‍वासन देऊन तोंडाला पाने पुसली, तरी तो हात-पाय गाळून बसला नाही. त्याने स्वतः बुद्धिबळाचे प्रशिक्षण वर्ग सुरू केले. त्याचा हा गुण मला आवडला.'' राजेशला वयाच्या सतराव्या वर्षापर्यंत दिसत होते; मात्र मोतीबिंदूचा त्रास झाला. परिणामी त्याला शस्त्रक्रिया करून घ्यावी लागली. लहान वयात नेत्रपटल नाजूक असल्यामुळे शस्त्रक्रिया यशस्वी झाली नाही. आधी एक आणि मग दीड वर्षाने दुसरा असे दोन्ही डोळे गमावल्यामुळे राजेशवर आकाश कोसळले. त्याचे वडील मफतलालसुद्धा खचून गेले; मात्र एके दिवशी वृत्तपत्रात त्यांनी नाशिकमधील दृष्टिहिनांच्या बुद्धिबळ स्पर्धेची बातमी वाचली. ते राजेशला म्हणाले, ""बघ, दृष्टिहीन मुले बुद्धिबळ खेळू शकतात. आपण करायचा का प्रयत्न?'' "इच्छा तेथे मार्ग' या उक्तीची मफतलाल यांना प्रचिती आली. त्यांच्याच सोमवार पेठ भागात राहणारे बुद्धिबळाचे प्रशिक्षक जोसेफ डिसूझा यांचे नाव त्यांना कळले. डिसूझा यांनी राजेशला हा खेळ शिकविण्याचे आव्हान स्वीकारले. तेव्हा डोळस मुलांचा प्रशिक्षण वर्ग जोरात चालत असतानाही त्यांनी राजेशला दाखल करून घेतले.राजेशने कारकिर्दीत आतापर्यंत राष्ट्रीय विजेतेपद मिळविले असून, आंतरराष्ट्रीय स्पर्धांतही भाग घेतला आहे. पुरस्कर्त्यांच्या मदतीशिवाय त्याने कारकीर्द केली. दृष्टिहीन आणि यश मिळविलेला खेळाडू अशा निकषांवर त्याला नोकरीची आशा होती; मात्र याविषयी कटू अनुभव आल्यामुळे त्याने स्वतः प्रशिक्षण वर्ग सुरू केला. सोमवार पेठ, वानवडी आणि हडपसर अशा ठिकाणी तो शिकवितो. त्याला तेथे गाडीवरून नेण्या-आणण्याबरोबरच क्‍लास चालविण्यातही भारती त्याला मदत करते.

"चक दे' ची चर्चा!

2007-08-21T11:25:00.000-07:00

"चक दे' ची चर्चा!"चक दे इंडिया' पाहिल्यानंतर मी बऱ्याच परिचित मंडळींना "एसएमएस' केला. "चक दे इंडिया' जरूर पाहा. पोराबाळांनाही घेऊन जा, असा हा "एसएमएस' होता. विशेष म्हणजे "एसएमएस' "सेंड टू मेनी' या ऑप्शनमधून पाठवित असतानाच काही जणांचे रिप्लाय आले.

यात "ओके,' "थॅंक्‍स', "नक्की बघतो,' असा प्रतिसाद होता. यावरून या चित्रपटाविषयी उत्सुकता होती, हे जाणवले.ज्या मंडळींना "एसएमएस' पाठविले, त्यातील बऱ्याच जणांनी "चक दे' पाहिला. पाहिलेल्यांचा प्रतिसादही मिळत आहे. माझ्या पी. डी. देशमुख नावाच्या मित्राने तर सिनेमा सुरू असताना इंटर्व्हल व्हायच्या आधीच "chak de pahtoy..keval chan! असा "एसएमएस' पाठविला. राहूल जोशी नावाच्या मित्राने तर इंटर्व्हलमध्ये बाहेर आल्यानंतर थेट फोन केला. "मुकुंद, अरे फार मस्त आहे सिनेमा. मी एकटा पाहतोय. पण शक्‍य झाल्यास आजच रात्री घरच्या सगळ्यांना घेऊन पुन्हा पाहणार आहे.' जयंत महाबोले यानेही "चक दे' आवडल्याचे एसएमएस द्वारे कळविले.या सिनेमाचे परिक्षण मी "सकाळ'मध्ये लिहीले आहे. आमचा प्रुफरिडर असित हा त्याचा पहिला वाचक. या बहाद्दराने परिक्षण वाचले, त्याला आवडले, त्याने तिकीट काढले, त्याने सिनेमा पाहिला. सिनेमा पाहून त्यानेच मला हे सांगितले की, तुझे परिक्षण वाचूनच मी "चक दे' पाहायचे ठरविले!

हेच परिक्षण वाचून आशिष चांदोरकर हा आमचा हॉकीप्रेमी सहकारी सुद्धा "चक दे' पाहणार आहे. त्याच्या रिस्पॉन्सची मला प्रतिक्षा आहे.

तसे पाहिले तर प्रत्यक्ष "चक दे'चा पहून पहिला "रीस्पॉन्स' "मामू' उर्फ श्रीपाद ब्रह्मेकडून आला. परिक्षण द्यायचे नसले तरी त्याने स्वखर्चाने तिकीट काढून "फर्स्ट डे फर्स्ट शो'ला "चक दे' पाहिला. तो सुद्धा भारावून गेला होता.एकंदरीत "चक दे'ची सगळीकडे चर्चा सुरू आहे. हा चित्रपट यापुढेही गाजेल, याचे कारण "माऊथ पब्लीसीटी'! आता "चक दे' ऑस्करसाठी जावा आणि इतकेच नव्हे तर त्याला "ऑस्कर'ही मिळावे, हीच सदिच्छा!

Second Best Thing In Indian Hockey!

2007-08-12T12:43:00.000-07:00

I won't forget the day Friday, 10 Aug. 2007. I watched the movie `Chak De India'. 1st day! 1st show!! I was experiencing this `1st' thing for the very 1st time in my life!

Now I can tell u that it is a very very good movie. In fact I am very proud that I watched `Chak De' on 1st day, 1st show!! King Khan has done a tremendous job. Actyally this film will be termed as a major milestone for Shahrukh. For the other actors i.e. all the players this will be a stepping-stone. And what a tremendous start they have got! Banner is Yashraj Films. Producer is Aditya Chopra. Director is Shimit Amin. What more they can ask?

Whole film is thrilling. Here we have to take into account that `Chak De' is based on Hockey. Hockey? yeah..Hockey, Our Official National Game, the game which gave us the Magician named Major Dhyanchand. This is the same game which brought Olympic Glory.

But sadly all changed & hockey lost it's glory, glamour. In such a situation `Chak De' has come. I think after Major Dhyanchand, whose birth-day 29th August is celebrated as Sports Day, `Chak De' is the second best thing to have happend to Indian Hockey.

News Published in Sakal on 11th August, 2007

2007-08-12T12:25:00.000-07:00

चक दे'फेम मुलींचा
खऱ्या खेळाडूंशी सामना!

मुंबई, ता. 10 (पीटीआय) ः "चक दे इंडिया' चित्रपटात महिला हॉकीपटूंची भूमिका केलेल्या मुली आणि भारताच्या खऱ्याखुऱ्या महिला हॉकी संघातील खेळाडू यांच्यात एक प्रदर्शनी सामना आयोजित करण्याचा विचार असल्याचे भारताचे माजी गोलरक्षक मीररंजन नेगी यांनी सांगितले.त्यांच्या कारकिर्दीवर आधारित असलेला "चक दे' आज प्रदर्शित झाला.

चित्रपटात मुख्य भूमिका असलेला शाहरुख खान, तसेच महिला हॉकीपटूंची भूमिका केलेल्या मुलींना त्यांनी प्रशिक्षण दिले. याविषयी ते म्हणाले की, ""लवकरच असा सामना घेण्याचा आमचा प्रयत्न राहील. मी कलाकारांना प्रशिक्षण द्यायला सुरवात केली तेव्हा त्यांना हॉकीविषयीच नव्हे तर मैदानावर साधे धावण्याविषयीसुद्धा कल्पना नव्हती. मात्र "चक दे' पाहिल्यानंतर या मुलींनी हॉकी किती छान आत्मसात केली आहे, हे तुमच्या लक्षात येईल. त्यांनी हा चमत्कार कसा केला याचे आश्‍चर्य वाटते. या मुली हॉकी खरोखरच चांगल्या प्रकारे खेळू शकतात. या मुली आपल्या राष्ट्रीय संघातील खेळाडूंना नक्कीच चांगली लढत देऊ शकतील. प्रदर्शनी सामन्यातही त्यांना मान खाली घालावी लागणार नाही. त्यामुळेच मी हा सामना आयोजित करण्यासाठी गांभीर्याने विचार करतो आहे.'

मुलींच्या संघाने पुरुष संघाविरुद्ध सामना खेळल्याचे चित्रपटात दाखविण्यात आले आहे. चित्रपटातील मुली मणीपूर, दिल्ली, पंजाब, उत्तरांचल, महाराष्ट्र, अशा ठिकाणी राहणाऱ्या आहेत, अशी माहितीही त्यांनी दिली. चित्रपटातील कलाकारांप्रमाणेच खऱ्या खेळाडूंना सवलती मिळतील आणि हॉकीत पुन्हा यशोमालिका सुरू होईल, अशी आशा त्यांनी व्यक्त केली. "सिटी लिमोसीन'ने आर्थिक पुरस्कार दिल्यामुळे महिला हॉकीचे चित्र बदलेल, असेही ते म्हणाले.
----

News Published in Sakal on 9th August, 2007

2007-08-12T12:08:00.000-07:00

"चक दे इंडिया'चा आज
लंडनमध्ये प्रीमिअर

लंडन, ता. 8 (पीटीआय) ः लोकप्रिय अभिनेता शाहरुख खान याची मुख्य भूमिका असलेल्या "चक दे इंडिया' या बहुचर्चित चित्रपटाचा जागतिक प्रीमिअर उद्या येथील सॉमरसेट हाउसमध्ये होत आहे. भारताचे माजी गोलरक्षक मीररंजन नेगी यांच्या कारकिर्दीवर आधारित असलेल्या या चित्रपटाविषयी खूप उत्सुकता निर्माण झाली आहे.

शाहरुखच्या जोडीला विद्या माळवदे ही अभिनेत्री चित्रपटात झळकत आहे. शिमीत अमीन दिग्दर्शक, तर आदित्य चोप्रा निर्माते आहेत. ऑस्ट्रेलियातील मेलबर्न, सिडनी, ब्रिस्बेन या शहरांत चित्रपटाचे चित्रीकरण झाले आहे.

"प्रीमिअर'ला सुमारे दोन हजार प्रेक्षक उपस्थित राहण्याची अपेक्षा आहे. या चित्रपटाचा प्रीमिअर लंडनमध्ये होत असल्याबद्दल लंडनचे महापौर केन लिव्हिंगस्टोन यांनी आनंद व्यक्त केला.
-----

Interview of Negi on the day of release of `Chak De India'

2007-08-12T12:05:00.000-07:00

शाहरुखमुळे मुलांच्या हाती
पुन्हा हॉकी स्टिक दिसतील ः नेगी

मुकुंद पोतदार

सकाळ वृत्तसेवा

पुणे, ता. 9 ः ""शाहरुख खान आजघडीचा सर्वाधिक लोकप्रिय अभिनेता आहे. त्याच्यामुळे हॉकीचे सुवर्णवैभव पुन्हा निर्माण होण्यास नक्कीच चालना मिळेल,'' अशी भावना भारताचे माजी गोलरक्षक आणि महिला संघाचे माजी प्रशिक्षक मीररंजन नेगी यांनी व्यक्त केली. "अगर शाहरुख हॉकी का स्टिक अपने हात में पकडें, तो सारे देश के बच्चे फिरसे हॉकी जरूर खेलने लगेंगे,' अशी उत्स्फूर्त भावनाही त्यांनी व्यक्त केली.

शाहरुखची मुख्य भूमिका असलेला "चक दे इंडिया' हा चित्रपट उद्या देशभर प्रदर्शित होत आहे. नेगी यांच्या कारकिर्दीवर आधारित या चित्रपटाविषयी उत्सुकता निर्माण झाली आहे. यानिमित्त संपर्क साधला असता ते म्हणाले, ""माझी कारकीर्द संपली आहे. मला पुन्हा "इनिंग' खेळता येणार नाही; पण माझ्या खेळाची "इनिंग' पुन्हा सुरू झाली पाहिजे. चित्रपटसृष्टीत जाणे हे माझे स्वप्न कधीच नव्हते. मात्र, चित्रपटासारखे प्रभावी माध्यम हॉकीला मिळाल्यास आमच्या खेळाला पुन्हा सोनेरी दिवस येतील. यामुळेच मी "यशराज फिल्म्स'च्या या प्रकल्पात सहभागी झालो. हॉकीचे पुनरुज्जीवन करण्याचाच आमचा प्रयत्न आहे. "चक दे'मुळे हॉकीला थोडीशी चालना मिळाली, तरी खूप काही साध्य होईल.''

"यशराज', निर्माते आदित्य चोप्रा, दिग्दर्शक शिमित अमीन यांच्याविषयी नेगी यांनी कृतज्ञता व्यक्त केली.

---चौकट

असा आहे "चक दे...'

1982 मधील दिल्ली एशियाडमध्ये नेगी भारतीय संघाचे गोलरक्षक होते. अंतिम फेरीत भारताचा पाकिस्तानविरुद्ध 1-7 असा पराभव झाला. या दारुण पराभवानंतर नेगी यांच्यावर "मॅच-फिक्‍सिंग'चा आरोप झाला. त्यांची कारकीर्द संपुष्टात आली. यामुळे त्यांच्या कारकिर्दीला व प्रतिमेला डाग लागला. मात्र, याच नेगींनी 2002 च्या राष्ट्रकुल क्रीडा स्पर्धेत प्रशिक्षक म्हणून भारतीय महिला संघाला सुवर्णपदक जिंकून दिले.

---

article about Chak De India published in Sakal Papers, Pune on 13th July, 2007

2007-08-12T12:00:00.000-07:00

होय, होय, हॉकीवर सिनेमा येतोय

मुकुंद पोतदार

हॉकीचे जादूगार' म्हणून नावारुपास आलेल्या मेजर ध्यानचंद यांचे सुवर्णयुग संपुष्टात आल्यानंतर भारतीय हॉकीची अधोगती झाली. अलिकडे तर हॉकीला चुकीच्या कारणांमुळेच प्रसिद्धी मिळत आहे. हॉकी आणि शोकांतिका हे भारतीय हॉकीच्या संदर्भात परस्परपूरक शब्द ठरले आहेत. अलिकडेच हॉकीला प्राधान्य खेळाच्या यादीतून वगळण्यात आले. अशावेळी हॉकीवर एक चित्रपट निघावा हा एक चमत्कारच म्हणावा लागेल. त्यातही आजघडीचा लोकप्रिय अभिनेता शाहरुख खान याची यात मुख्य भूमिका असावी आणि हा चित्रपट यश राज फिल्म्सच्या बॅनरखाली यश चोप्रा यांनी काढावा, ही माहिती कदाचित "एप्रिल फूल'चा प्रकार वाटू शकेल.

भारतीय हॉकीवर अजूनही विश्‍वास असलेले रसिक तर, "कशाला आमची चेष्टा करता,' असेही म्हणतील. मात्र हा कुणालाही चकविण्याचा प्रयत्न नाही. होय, होय, हॉकीवर पिक्‍चर निघतोय आणि त्याचे नाव आहे - "चक दे इंडीया'. हा चित्रपट दहा ऑगस्ट रोजी प्रदर्शित होणार आहे."चक दे इंडीया' म्हणजे एका गोलरक्षकाची कथा आहे. ही कथा खरीखुरी आहे. चित्रपट अजूनही प्रदर्शित झाला नसल्यामुळे कथेबाबत गोपनीयता पाळली जात आहे.

मीररंजन नेगी नावाचा गोलरक्षक "झिरो' ते "हिरो' कसा झाला, हे हा चित्रपट दाखवितो. 1982च्या एशियाडमध्ये दिल्लीत भारताला परंपरागत प्रतीस्पर्धी पाकिस्तानविरुद्ध दारूण पराभवाला सामोरे जावे लागले. त्यावेळी नेगी गोलरक्षक होते. त्यांच्यावर "मॅचफिक्‍सिंग'चा आरोप झाला. तेव्हा हॉकी अत्यंत लोकप्रिय होती आणि पाकविरुद्ध पराभूत झाल्यामुळे नेगीसह तत्कालीन कर्णधार झफर इक्‍बाल याच्यासह सर्व हॉकीपटूंना "खलनायक' ठरविले गेले.

नेगी यांच्या कारकिर्दीवर आणि पर्यायाने आयुष्यावर कायमचा कलंक लागला. त्या पराभवानंतर कित्येक दिवस आपले हॉकीपटू केवळ रात्रीच बाहेर पडायचे, असे सांगितले जाते. त्या सामन्याला तत्कालीन पंतप्रधान इंदीरा गांधी आणि तत्कालीन राष्ट्रपती ग्यानी झैलसिंग उपस्थित होते. त्यांच्या उपस्थितीमुळे हॉकीपटूंवर दडपण आले, मात्र देशाच्या प्रथम नागरीकासह हॉकीपटूंना संपूर्ण देशाची घोर निराशा केली.या पराभवानंतर नेगी "खलनायक' ठरले.

मात्र याच नेगी यांना नंतर महिला हॉकी संघाच्या प्रशिक्षकपदाची जबाबदारी देण्यात आली. त्यांच्या मार्गदर्शनाखाली भारतीय संघाने 2002च्या राष्ट्रकूल क्रीडा स्पर्धेत सुवर्णपदकही जिंकले. या कामगिरीमुळे नेगी एका रात्रीत "हिरो' झाले. नेगी यांची कारकिर्द म्हणजे शोकांतिका आणि सुखांतिका अशा दोन्हींचे मिश्रण आहे. "अब तक छपन्न' हा वेगळा चित्रपट दिग्दर्शित केलेल्या शिमीत अमीन यांनीच या चित्रपटाची ही जबाबदारी सांभाळली आहे.नेगी यांची भूमिका शाहरुखने केली आहे. या चित्रपटात तो मुस्लीम असून त्याला दाढीही आहे, अशी माहिती आहे. हॉकी वर्तुळात तरी या चित्रपटाविषयी आश्‍चर्य आणि अर्थातच आनंदही व्यक्त केला जात आहे.

या चित्रपटाचा जागतिक प्रिमीअर लंडनमध्ये होणार आहे.बॉलीवूडमध्ये बहुतेक चित्रपट बॉक्‍स ऑफीसवर डोळा ठेवून केले जातात. अशावेळी हॉकीसारख्या "डब्यात गेलेल्या' विषयावर चित्रपट निघणे व त्यात शाहरुख असणे हा "चमत्कार'च ठरावा. हा चित्रपट यशस्वी ठरणार का आणि त्यामुळे भारतीय हॉकीला लोकप्रियता व संजीवनी मिळणार का? या प्रश्‍नाचे उत्तर मात्र काळच देईल.
----

Film Review of Chak De India

2007-08-12T11:55:00.000-07:00

चित्रपट परिक्षण"

चक दे इंडीया' ः चुकवू नका, चकवू नका!

भारतात एकेकाळी हॉकीचे सुवर्णयुग होते आणि आजही हॉकी हाच भारताचा अधिकृत राष्ट्रीय खेळ आहे, या दोन्ही गोष्टी, "एकेकाळी भारतात सोन्याचा धूर निघायचा,' याप्रमाणेच खऱ्या वाटत नाहीत. मात्र एकेकाळी खरोखरच हा देश हॉकीने का झपाटून गेला होता आणि यापुढेही जाऊ शकेल, हे "चक दे इंडीया' पाहिल्यावर पटल्यावाचून राहात नाही.

"यशराज फिल्म्स'सारखे प्रथीतयश बॅनर, आदित्य चोप्रासारखा अभ्यासू निर्माता, "अब तक छपन्न' हा आगळावेगळा चित्रपट दिलेला दिग्दर्शक आणि कारकिर्द भरात असतानाही वेगळ्या भूमिका करण्याचे धाडस दाखविणारा शाहरुख खानसारखा दमदार अभिनेता अशा "टीम'ने "चक दे' छान साकार केला आहे. विशेष म्हणजे हॉकीसारख्या "डब्यात गेलेल्या' विषयावर सर्वस्वी नवे चेहरे घेऊन त्यांनी काढलेला चित्रपट पाहिल्यावर "नशीब शूरांना साथ देते,' ही म्हण आठवते.

शाहरुख सोडल्यास या "चक दे'मध्ये "हिरॉईन' नाही, गाणे नाही, रोमान्स नाही, असे असूनही "चक दे' प्रेक्षकांना खिळवून ठेवतो. हॉकीचे नाट्य पाहताना चित्रपटगृहात "पीन ड्रॉप सायलेन्स' असतो आणि सर्वांचे श्‍वास रोखले गेलेले असतात. "हॉकी में छक्के नही होते,' या शाहरुखच्या वाक्‍यावर "थिएटर' डोक्‍यावर घेतले जाते.खेळाडू म्हणून देशद्रोहाचा कलंक लागलेला एक हॉकीपटू नंतर प्रशिक्षक म्हणून देशाची शान उंचावतो. कबीर खान नामक हॉकीपटूची भूमिका साकारताना शाहरुखने आपल्या अभिनयाचे पैलू पुन्हा एकदा सिद्ध केले आहेत.

"स्वदेस'द्वारे त्याने देशप्रेम असल्यास खेडेगावात कोणताही चमत्कार घडविता येतो, हा संदेश दिला होता. "चक दे' द्वारे महिला हॉकीच नव्हे तर सर्वच खेळांत भारत "महासत्ता' होऊ शकेल, हेच त्याला सुचवायचे आहे.

गटबाजी, स्वार्थ, वैयक्तिक यशाला प्राधान्य, संघभावनेचा अभाव, अशा "दुर्गुणां'नी ग्रासलेल्या 16 मुलींमध्ये शाहरूख परिवर्तन घडवितो आणि मग क्रांती होते. ह्याच मुली मातब्बर संघांना हरवून विश्‍वकरंडक जिंकतात, अशी "चक दे'ची स्टोरी आहे. यातलीच एक मुलगी क्रिकेट संघाच्या उपकर्णधाराला लग्नासाठी नकार देते. तिच्याप्रमाणेच प्रत्येक खेळाडूचे एक "कॅरॅक्‍टर' आहे आणि म्हणूनच "चक दे' पाहताना कंटाळा येतच नाही, उलट हॉकी सुद्धा "एंजॉय' केली जाते.शाहरुखचे कौतूक करताना या मुलींनाही शाबासकी द्यावी लागेल. त्यातही विद्या माळवदे व सागरीका घाटगे यांचा नामोल्लेख अटळ आहे.

महिला हॉकीत "दम' आहे, हा संदेश देतानाच महिला पुरूषांपेक्षा कमी नाहीत, मागे नाहीत, हे सुद्धा "चक दे' दाखवून देतो. म्हणूनच "चक दे'ला चुकवू नका, चकवू नका!
-----

Team India

2007-08-01T11:58:00.000-07:00

Indian cricket team won the Trent Bridge test. It was a lesson for English cricketers. Michael Waughan & company tried to do sledging like the Australians do. But England failed miserably. Aussies sledge, but they also perform. They can afford it, because their team have that much strength & the players have guts. England forgot that they were playing in the absence of Freddie, Steve Harmison, Simon Jones. Team India fought back. Especialy Zaheer Khan, Dinesh Karthik & Sreesanth were all fired up. They roared back like a wounded and cornered tiger!
Hats off to Team India. Well done & keep it up!!

Tirupati visit

2007-08-01T11:51:00.000-07:00

Hello! Recently I had been to Tirupati. Every year I try to go and take Darshan of Lord Venkateshwara. This year there was tremendous rush. I also visited Sri Kalhasti. It's a great place. Once u enter the temple, u definitely feel that u r at a place which is a few thousand years old!
this place is very near i.e. 40 k.m. from Tirupati.
the only part I dislike about Tirupati, is the behaviour & attitude of some of the workers. they demand KHUSHI. It's very sad when u see people doing corruption at a religious place. Barring this, Tirupati is a place worth visiting.

Hello

2007-07-16T05:31:00.000-07:00

This is my 1st blog entry. I am a die hard fan of Mark Taylor & Steve Waugh. I appreciate these two Australian cricket captains. Tubby is Mark Taylor's nick-name. While Steve got the other nick name. I have met both of them. Both played their game the hard way, very much like the Aussies.
I will share my experiences through this blog. bye 4 now. c u soon...